Ustawa o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (po nowelizacji). Komentarz | Linia orzecznicza

Opis książki Spis treści Pliki do pobrania Opis pełny Komentarz do ustawy z 23.5.1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (Dz.U. z 2026 r. poz. 437) zawiera kompleksową analizę regulacji, która mimo wieloletnich prób nowelizacji pozostaje podstawowym aktem prawnym określającym zasady prowadzenia konfliktów zbiorowych w Polsce. Autorzy omawiają m.in.: konstrukcję sporu zbiorowego; procedurę rokowań i mediacji; zasady organizowania strajku oraz inne formy zbiorowego nacisku, a także relacje między przepisami ustawy a konstytucyjną wolnością zrzeszania się i prawem do strajku. Publikacja osadza analizę przepisów w szerszym kontekście zmian świata pracy, rosnącej złożoności struktur zatrudnienia oraz praktyki sporów zbiorowych, w której obserwujemy wysoką konfliktowość przy niskiej strajkowości i rozwój substytucyjnych form protestu. Autorzy zwracają uwagę na problemy związane z referendum strajkowym, formalizmem procedury, słabością mediacji oraz niejednoznacznością regulacji w obszarach takich jak dopuszczalność sporu czy przetwarzanie danych osobowych. Omawiają również znaczenie zmian procesowych oraz wcześniejszych prób reformy prawa sporów zbiorowych, wskazując kierunki jego możliwej przebudowy. Najnowsza ingerencja ustawodawcy w materię sporów zbiorowych nie nastąpiła przez zmianę samej ustawy z 23.5.1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych, lecz pośrednio, przy okazji uchwalenia ustawy z 5.11.2025 r. o układach zbiorowych pracy i porozumieniach zbiorowych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1661). W art. 476 § 1 KPC dodano bowiem kategorię spraw o ustalenie istnienia sporu zbiorowego, warunków jego dopuszczalności i prowadzenia. Uzasadnienie projektu wyraźnie wskazuje, że celem tej zmiany było usunięcie wątpliwości co do tego, że sprawy ze sfery zbiorowego prawa pracy należą do spraw z zakresu prawa pracy i powinny być rozpoznawane przez sąd pracy.